Verhalen uit Puerto Rico: Poco a poco

Geplaatst door op 27 september, 2016 in Nieuws, Recensie | 0 reacties

Verhalen uit Puerto Rico: Poco a poco

Verhalen uit Puerto Rico over muziek, cultuur en persoonlijke groei

Tromboniste May Peters komt al ruim 20 jaar in Puerto Rico. In 1994 maakte ze voor het eerst kennis met het eiland, om er vervolgens steeds weer terug te komen. Ze voelt zich als een vis in het water in dit land dat zoveel op Limburg lijkt, waar ze geboren is. “Grote koelkasten met eten en drinken in huis. De familie die heel belangrijk is, en het katholieke geloof, inclusief de hypocrisie”. Ze noemt het dan ook haar tweede vaderland. In ‘Poco a poco’ schrijft ze over haar belevenissen op het ‘Isla del encanto’. Er zijn veel vertalingen mogelijk voor ‘encanto’: bekoring, betovering, charme, aantrekkingskracht. En dat is het allemaal voor May Peters. Haar liefde – en soms ook ergernis – voor het eiland, de bewoners en hun cultuur komt in elk verhaal naar voren.

Muziek en cultuur

De ondertitel zegt het al: ‘Poco a poco’ is een verzameling luchtige verhalen over muziek, cultuur en persoonlijke groei. Geen diepgaande analyses, maar persoonlijke belevenissen van May Peters op Puerto Rico. Ieder verhaal staat op zich en heeft een eigen thema. De verhalen hebben titels die mij nieuwsgierig maken naar de Puerto Ricaanse cultuur, zoals ‘Cowboys en salsa’, ‘San Lázaro, de verjaardag van Babalu-Ayé’, ‘Rumba in Cataño’ en ‘Brujería’. Maar dat valt een beetje tegen. In vrijwel elk verhaal worden we meegenomen naar een feest of optreden waar May als muzikant voor wordt uitgenodigd. Overal speelt ze mee, of het nu salsa, bomba of plena is. En het wordt altijd een feestje, want muziek zit in de haarvaten van de Puerto Ricanen. Het lijkt wel of Puerto Rico één groot feesteiland is, waar het inderdaad goed toeven is. Een nogal eenzijdig beeld, maar het is dan ook háár beleving als muzikant.

Groei

Een groot deel van de aantrekkingskracht van Puerto Rico op May Peters is de spontaniteit van de bewoners en de onvoorspelbaarheid van het leven. Al moest ze daar als nuchtere Hollandse ook erg aan wennen. De persoonlijke groei zit dan ook vooral in het leren loslaten, leven in het hier en nu. ‘Poco a poco’ (beetje bij beetje) lijkt dat te lukken: “Na dertig jaar heb ik poco a poco geleerd om bezig te zijn met de aankomst in plaats met het vertrek. Na me meer dan een half leven te hebben onthecht, kom ik er beetje bij beetje achter dat ik geen afscheid neem van iets of iemand die deel van me zelf geworden is. Ik ben poco a poco aangekomen bij mezelf.”

Deze recensie is eerder verschenen in Latin E-magazine september 2016.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *